ΕΝΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑ ΤΙ ΓΙΩΡΓΟΣ

Αυτό το ημερολόγιο ξεκίνησε με σκοπό να καταθέτω τα συναισθήματα μου για μια ζωή που ερχόταν. Στην πορεία, αλλαξε περιεχόμενο αφού οι καταστάσεις με έκαναν να γράφω και για άλλα πράγματα που με απασχολούσαν. Ευχαριστώ όσους μπήκαν, όσους εκαναν έστω ένα post όσους βάλανε ένα link στα blog τους λέγοντας σε όλους οτι είμαι εδώ.

Σήμερα, ο μικρός μου γίνεται τεσσάρων μηνών. Τέσσερεις διαφορετικοί μήνες που σηματοδοτούν μια νέα αρχή στην ζωή μου. Έχει ήδη ξεκινήσει να γελάει να περιεργάζεται και να αναγνωρίζει. Με κοιτάει και γελάει. Αληθινά. Και αλλοι το κάνουν. Ψευτικα. Πέλάτες, γνωστοί και "φιλοι".

Κοιτάμε πολλές φορές την ζωή μας πριν τον μικρό. Τίποτα. Νέκρα. Η ζωή περνούσε αβίαστα και χαλαρά. Ρε, τελικά τι είναι ένα παιδί.... Κάνεις FORMAT και το συστημα ενημερώνεται απο μόνο του. Ανακτά χαμένες ελπίδες και όνειρα, κάνει εγκατάσταση καινούργιων ενημερώσεων ασφαλείας και υψώνει ένα τεράστιο τείχος προστασίας για όλη την οικογένεια.

Το ξέρω οτι είμαι χαζομπαμπάς.Όλοι το λένε ...Χέστηκα.

ΜΙΚΡΕ, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ. Η ΜΑΝΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ ...

ΕΧΩ ΘΕΜΑ

Πριν πολλα πολλα χρονια σε ενα μικρο χωριο ζουσανε δυο αγορακια. Ο Θεμος και ο Μακης. ΤΑ αγορακια αυτα δουλευαν στα ΜΜΕ με απολυτο σκοπο την ενημερωση του πολιτη. Ξεκινησαν και οι δυο απο το μηδεν(ΚΛΑΨ).

Ο ενας, καλο παιδι ως ηταν έμενε στις δουλειες του περισσοτερο απο τον αλλο. Ο αλλος αλλαζε τους εκδοτες σαν τα πουκαμισα μεχρι που ηρθε στην ζωη μας η τηλεοραση. Τοτε μεταλλαχθηκαν σε αδιστακτους τιμωρους, και με καθε τροπο σατιριζαν τους παντες και τα παντα. Απο τον κοινοταρχη μεχρι και τον μπατζανακι του κουμπαρου που πουλαει το γαλα σε τυπους σαν και αυτον που θελει να αγορασει την τοπικη ομαδα.

Καποια στιγμη ο ενας- που ευτυχως μας ειχε πεισει για την καθαριοτητα του αφου με τα ματια μας τον ειδαμε σε μπανιερες μεσα- εβγαλε λεφτα, τοσα πολλα που θα μπορουσε να αγορασει ολο το χωριο. Ο αλλος που μπορεις καλλιστα να τον αποκαλεις- ΤΑΡΖΑΝ δεν πηρε καποιο μεριδιο απο αυτα τα χρηματα , αποφασισε οτι ηρθε η ωρα να βρωμισει και αλλο την ατμοσφαιρα και ξεκινησε να βγαζει πολλα πραγματα στην φορα. Ειδησεις εμετικες, γεματες διαπλοκη και ιντριγκες. Τελικα καταφερε ο Θεμος να απολυσει τον ταρζαν απο την εφημεριδα του και να πορευτει μονος. Ισως τωρα ο Ταρζαν μεταλλαχθει σε Ρομπεν των Δασων με αποστολη τη σωτηρια των ταπεινων και καταφρονεμενων.

Στο ιδιο χωριο μενει και ο γελοτοποιος, ο Λακης.Καλο παιδι αλλα εγω δεν τον παω. Ο Λακης κατηγορειται απο πολλους οτι κινειται εκτος οριων. Εκτιμηση μου ειναι οτι αυτη η κατηγορια ειναι αληθινη. Αυτη την στιγμη δεν μας ενδιαφερει ο Λακης απλα τον αναφερω για να καταληξω το παραμυθακι σε ερωτησεις που θα ηθελα να μας προβληματισουν.

1.Εχει ορια η σατιρα και δεν εχει η διαφθορα;

2.Νομιζουν οτι ολοι εμεις οι απ'εξω ειμαστε ανεγκεφαλοι και δεν βλεπουμε τι γινεται;

3. Μεχρι ποτε θα την πληρωνει καθε τιμιος πολιτης;

4.Πως δινεις και κυριως πως παιρνεις μεσα σε σακουλες 5,5εκατ. και το παιζεις ανετος;

5. Το ΘΕΜΑ ποσα φυλλα θα πουλησει την Κυριακη;

6. Τελικα στην χωρα ποιος κανει τα κουμαντα;

7. Ποσο μαλακας ειμαι που τους ψηφιζω;

8. Yπαρχει κανενας εντιμος εκει εξω;

9. Ποσο μαλακας ειναι ο ελληνας που παει στο καφενειο και γελαει με τις ατακες του Θεμου απο την εκπομπη, χωρις να εχει σκεφτει τι λερα ειναι ο καθενας τους;

10. Ασχολειται κανεις με τα παιδια του ΖΑχοπουλου;

Και ζησαν αυτοι καλα και εμεις χειροτερα.

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΑΣΙΛΗ

Άγιε μου Βασίλη γεια σου.

Με λένε Αργύρη είμαι τριάντα ετών, παντρεμένος και πατέρας ενός παιδιού τριών μηνών. Άγιε μου καλέ, θα μπορούσα να σου κάνω μία λίστα με χιλιάδες πράγματα που θα ήθελα. Θα μπορούσε να ξεκινάει από ένα Αυτοκίνητο - SAAB κατά προτίμηση- και θα κατέληγε σε ένα ρολογάκι από τα ακριβά, τα καλά, ξέρεις εσύ. Βλέπεις τα όνειρα των ανθρώπων -πλέον -σχετίζονται με ό,τι ακριβότερο.

Φέτος όμως οι ανάγκες μου άλλαξαν. Ξέρεις, είχα πολύ καιρό να φοβηθώ για κάτι. Φοβάμαι με την αβεβαιότητα του αύριο. Φοβάμαι για την παγκόσμια φτώχεια που μας απειλεί. Φοβάμαι για τους ισχυρούς που γίνονται ισχυρότεροι. Για τους φτωχούς που γίνονται φτωχότεροι. Για τους πολλούς που γίνονται περισσότεροι και για τους λίγους που γίνονται λιγότεροι.

Λυπάμαι για τον πλανήτη. Για την καταστροφή που έρχεται. Για τα δάση που καίγονται και για τα ποτάμια που μολύνονται. Για τα παιδιά που δεν μορφώνονται, για τα παιδιά που ζουν στα φανάρια. Για όλους αυτούς που πεινάνε και δεν έχουν τα στοιχειώδη επιβίωσης.

Ευτυχώς όμως δεν χάνω το χιούμορ μου. Είναι το όπλο μου στα δύσκολα. Εξάλλου και εσύ με γέλιο υποδέχεσαι τα παιδιά.

Ξέρεις κάτι; Το ξέρω ότι δεν υπάρχεις. Αλλά γουστάρω το ψέμα σου. Με κάνει παιδί. Αγνό. Δεν βάζω πια μελομακάρονα στο πιατάκι για να τα φάς όπως θα αφήσεις τα δώρα. Όσο για το SAAB καλό και το HYUNDAI μου. Βέβαια εάν υπάρχεις, λέω εάν, και περνάς από Αμπελόκηπους, και έχεις κάνει όλα τα δώρα σε αυτούς που τα χρειάζονται, τότε θα ήθελα να μου φέρεις:

1. Ένα SONY VAIO.
2. Ένα SAAB
3. Ένα Σπιτάκι στην Φολέγανδρο.(Με Πισινούλα Εννοείται)
4. Ένα BOSS κουστουμάκι.
Για αρχή έτσι;

ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ

ΑΡΓΥΡΗΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΕΦΥΓΕ - - ΓΙΩΡΓΟΣ ΗΡΘΕ

Πριν απο 6 χρόνια έχασα τον πατέρα μου. Ένας άντρας -άντρακλας χτυπήθηκε απο τον καρκίνο και έλιωσε σαν ενα κερί του εμπορίου, απο αυτά των σούπερ μάρκετ που καίγονται μόλις τα ανάψεις. Τον έλεγαν Γιώργο. Εγώ, τον φώναζα ΧΟΡΧΕ. Μόνο εγώ. Με έκανε οταν ήταν 47. Όταν ήταν 60 ήμουν 13 και ντρεπόμουν πολύ για την διαφορά ηλικίας που είχαμε. Στα 17 μου ήταν 64 και άρχισα να καταλαβαίνω ότι δίπλα μου είχα έναν θησαυρό. Έναν δάσκαλο. Με έμαθε να σκέφτομαι και να πράττω. Να προσφέρω χωρίς να περιμένω αντάλλαγμα, να αγαπάω τους ανθρώπους και να λατρεύω τις Γυναίκες. Να δίνω τα πάντα στην οικογένειά μου. Να συγχωρώ. Να σεβομαι και όχι να φοβάμαι. Πάντα των ρωτούσαν -μας ζήλευαν -πως ένας εικοσάρης βγαίνει για ποτάκι και συζητά τα πάντα με τον 67αρη πατέρα του. Πάντα έλεγε ότι οι σχέσεις λειτουργούν παράλληλα. Ο ένας ανεβαίνει 10 χρόνια, ο άλλος κατεβαίνει 20 και εκεί που συναντιέστε επικοινωνείς. Δεν μπορείς να πας κάθετα. Συγκρούεσαι. Δύο μέρες πριν πεθάνει έκλαψα με μαύρο δάκρυ. Με όλη μου την Ψυχή. Όταν πέθανε, ήμουν ο πιο ήρεμος άνθρωπος του κόσμου. Λυτρώθηκε........

6 χρόνια, 4 μήνες και 20 ημέρες μετά ήρθε στην ΖΩΗ ένας άλλος Γιώργης. Ο γιος μου. Ο μικρός δεν θα γίνει ποτέ ο ΧΟΡΧΕ. Ίσως του βρω ένα άλλο παρατσούκλι. Ίσως και όχι Δεν έχει σημασία. Δεν θέλω να γίνω ο ήρωας του ούτε θέλω να εκβιάζω την αγάπη του. Δεν θέλω να του υποδείξω την ζωή του. Θέλω να του περάσω μερικές ιδέες του παππού του. Να του δώσω όλο τον θησαυρό που κληρονόμησα. Δεν θέλω να τον κάνω δούλο μου. Δεν τον θέλω υπηρέτη. Δεν θέλω να με γηροκομήσει.

Την ημέρα που γεννήθηκε ο γιος μου, ένοιωσα την απώλεια. Όταν όλα τελείωσαν και βεβαιώθηκα ότι η γυναίκα μου με το παιδί ήταν καλά, βγήκα στο προαύλιο του νοσοκομείου και έκανα ένα τσιγάρο. Το έκανα μαζί του. Ήταν η μόνη φορά που δεν μου φώναξε για τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος . Αυτό που τον "έφαγε" δηλαδή. Αυτά ήταν τα δέκα λεπτά μαζί του. Τώρα μπορεί να ξαναγυρίσει στο βασίλειο του και να με παρακολουθεί και να γελά με τα καψόνια που μου κάνει ο μπέμπης. Δεν πειράζει. Ξέρω ότι θα είναι δίπλα μου όταν τον φωνάξω.